تحقق طریقت با اعمال سلوکی
طریقت با اعمال سلوکی تحقق مییابد. عمل سلوکی یک معامله معنوی در منطقۀ روحانی آدمی با خدای صمد است که با درک از خدا و توجه به او قوام پیدا می کند و با فعلیت هر یک از جنود عقلی و در یک سلسلۀ ترتیبی آن هم در پی حرکت صعودی، استکمالی و اشتدادی حقیقت قلبی تحقق می یابد و به صورت کمال وجودی در انسان نمایان می گردد تا به تدریج به غایت سلوک یعنی وجدان تام خدا برسد.
این معامله، حاصل یک تجربة قلبی – سلوکی است و این تجربه نیز یک رخداد حضوری است که در پی ارتباط مستقیم حقیقت قلبی با يک واقعيت معنوی که مستقل از تجربه و وابسته به آن حقیقت است و در پی دریافتی زنده از آن واقعیت تحصل مییابد.
در یک سخن آن که عمل سلوکی یک تجربۀ قلبی با هویت عقلی و سر منشأ عقلی در منطقۀ روحانی نهاد باطنی است که با توجه و درک خدا قوام پیدا میکند و با فعلیت جنود و قوای عقلی صراط پرستش را در یک حرکت جوهری طولی محقق میسازد تا حقیقت قلبی درجه به درجه منازل را تجربه کند و به تدریج به وجدان حضوری خدای صمد دست یابد.
در فرهنگ قرآني به اعمال سلوکی که به گونۀ پلکانی درجه درجه هستند، درجات، مراقی، حالات، منازل و طبقات گویند.
