#برشی_از_یک_کتاب
#سلوک_معنوی_۰۶
عُجب و غرور
باید هوشیار باشیم که با ترقّی و تعالی دچار عُجب و غرور نشویم؛
زیرا تعالیِ معنوی امری تدریجی است، اما سقوط و هلاکت امری دفعی است و از طرفی انسان هرچقدر تعالی یابد، لغزش او آسیب بیشتری خواهد داشت.
از باب تشبیه معقول به محسوس، شبیه بالارفتن تدریجی از نردبام است که اگر کسی از پلّۀ اول نردبام سقوط کند، آسیب مختصری میبیند، اما اگر از پلّۀ دهم نردبام سقوط کند، آسیب بیشتری خواهد دید. درطول تاریخ فراوان داریم کسانی که اوج گرفتند اما لغزیدند و سقوط کردند، مثل میرزا علیمحمد باب و شیخ کسروی و میرزا حسینعلی بهاء؛ روحانیون فاضل و تحصیلکرده¬ای که با انحرافاتی که در آنها پدید آمد، رهبر بزرگترین فرقه¬های ضالّه شدند.
بنابراین باید از نفس مراقبت داشت، حتی اگر انسان به جایی رسید که مستقیم با خداوند مکالمه داشته باشد باز نباید گرفتار عُجب و غرور بشود، زیرا در قرآن کریم داریم که خداوند مستقیم با شیطان مکالمه کرد: «قَالَ يَا إِبْلِـيسُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تَسْجُدَ.» ابلیس به جایی رسید که با حضرت حق مکالمه داشت، ولی درعینحال مطرودترین موجود شده است.
سلوک معنوی ص31
